Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
zaatakowały obiekty terrorystyczne.
Lot nr 103 linii Pan Am rozbił się w mieście Lockerbie.
Zatwierdził zamachy w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie.
Nie możemy kontynuować tej agresji wobec Kuwejtu.
Nie będziemy rozgraniczać.
USS Cole został zaatakowany w porcie Arden.
To był akt terroryzmu.
Akt wysoce tchórzowski.
Kolejna piosenka, którą zagramy, to stary i ceniony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma.
Miałam to przed oczami, a i tak mnie zaskoczyli.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi w biegu.
Musimy być i będziemy czujni.
Jesteś zarazem najmądrzejszą i najgłupszą osobą, jaką znam.
Nie ja popełniłam błąd. Jako jedyna to dostrzegłam.
Załatwmy ich.
Wszystkich.
Poprzednio w Homeland...
Rozmawiałem wczoraj z prezydentem.
Bada możliwość wprowadzenia pewnych zmian w wywiadzie.
Nie złagodzę swojej opinii w zamian za twoje poparcie.
To ja dostanę nominację na dyrektora.
Agencja jest w rozsypce.
Cała nadzieja w tym, że jest pan takim reformatorem,
na jakiego wskazują pańskie kartoteki w Senacie i komisji.
Zatem zgadza się pan, że zmiana jest konieczna.
Tak.
To Javadi?
Razem z żonami we francuskiej restauracji w Teheranie.
Byliśmy młodymi agentami wywiadu u schyłku panowania Szacha.
Patrzyłem, jak ktoś, kogo znam, zmienia się w zwierzę.
Ta operacja to pana zemsta.
Zemściłem się cztery miesiące później,
pomagając jego żonie i synowi uciec na Zachód.
Musisz obserwować Carrie.
Wykorzystaliśmy ją, żeby wywabić Irańczyków.
Javadi we własnej osobie.
Carrie Mathison.
-Jesteśmy sami? -Nikt nie podsłuchuje.
Czas porozmawiać o Nasserze Hejazim.
Użył pan jego nazwiska, żeby zdefraudować ponad 45 mln dolarów.
Jest pan wrogiem własnego państwa.
Dlaczego jeszcze mnie nie aresztowano?
Saul najpierw chciałby z panem pomówić.
Zmieni strony, prawda?
Zwrócenie agenta wywiadu przeciw ojczyźnie?
To najdelikatniejsza i najbardziej niepewna robota.
Nie przyjechał ze mną od razu.
Stwierdził, że byłoby to zbyt ryzykowne,
więc ustaliłam spotkanie na później.
Miałaś go przywieźć od razu tutaj.
Czym mogę służyć?
Przestań albo strzelę.
Teraz mogę spotkać się z Saulem.
Są dwie ofiary i dużo krwi.
To jebana rzeź, Saul.
Zabierzcie go jak najszybciej razem z narzędziem zbrodni.
-Co z dzieckiem? -Zostawcie je.
Nie było was tam.
Nie wyglądasz na człowieka,
który właśnie złapał największą zdobycz w karierze.
Czego szukamy?
Kalibru 5,56 mm i szyjki tej butelki.
-Wino śliwkowe. -Jakiś irański specjał.
Myślałem, że muzułmanie nie piją.
-Ile? -Co?
Ile razy ją dźgnął?
Z tego, co widzę, co najmniej 12.
Ale szczerze mówiąc, kto to wie?
Cal?
Wciąż szukamy narzędzia zbrodni, Cort.
Może mam coś lepszego.
Uchwycił to monitoring sąsiada.
W pierwsze piątki miesiąca pieniądze są przelewane
z banku Al Askari w Teheranie do filii HLBC w Caracas.
Tu jest pański podpis.
Pieniądze doprowadziły nas do serii działań terrorystycznych,
w tym ataku na CIA,
ale też do pańskich prywatnych kont, na które skierował pan
blisko 50 mln dolarów Gwardii Rewolucyjnej.
Gdyby się o tym dowiedzieli, zostałby pan skazany na śmierć.
O co ci chodzi, Saul?
Że załatwiła mnie dziewczyna?
Albo dwie?
Dość tego.
Chyba rozumie swoje położenie.
-Manipuluje ludźmi. -Wiem.
Nie pozwól, żeby zalazł ci za skórę.
Udaje mu się.
Gdzie ją znalazłeś?
Mamy długą listę irańskich emigrantów, którzy padli ofiarami przemocy.
Nie przetrwa.
Mówiłeś to samo o mnie w 1976,
gdy obaj zaczynaliśmy.
Dorwałeś mnie.
-Jesteś z siebie dumny? -Póki co.
Wiem, czego chcesz.
Czego?
Wyciągnąć ze mnie informacje.
Pewnie dane o naszym programie atomowym są wysoko na twojej liście.
Zawrzemy układ.
Inaczej już bym siedział.
Jeśli mam mówić, będę potrzebował ochrony.
Do tego bezpiecznego obiektu w Miami i ochroniarzy.
Masz mi też odmrozić konta.
Całą kwotę.
To wszystko?
Na razie tak.
Myślałeś o tym?
To moje warunki.
Jasne.
Świetnie.
To twoje warunki.
Problem w tym, że wszystko przekręciłeś.
Nie chcę od ciebie tylko informacji.
Jak myślisz, po co udokumentowałem twoje przekręty?
Co?
Zabiłeś 219 Amerykanów.
Myślisz, że obchodzi mnie, że oskubałeś też Gwardię Rewolucyjną?
Mam co do ciebie plany,
o wiele większe niż tylko wyduszenie kilku tajemnic państwowych.
Jakie plany?
Wrócisz do Iranu.
Od teraz pracujesz dla nas.
Dla mnie.
Jestem twoim funkcjonariuszem prowadzącym.
To się nie uda.
Dlaczego?
Przez ciebie jestem spalony w ojczyźnie.
-Jak to? -Jestem tu z tobą.
-Nie wiedzą o tym. -Dowiedzą się.
A kto im powie? Żaden z nas.
Dotarłeś tu sam.
Udało ci się, a twoja wersja wydarzeń jest bez zarzutu.
-A jeśli odmówię? -Czyli się rozumiemy?
W ten czy inny sposób wyślę cię do Teheranu.
Albo jako swojego szpiega, albo zdrajcę rewolucji.
Taki był plan od początku?
Nie myśl, że tego nie zrobię, Majid.
Nie licz, że grozi ci proces i szybka egzekucja.
Najpierw będą cię torturować.
Podobno wróciła moda na publiczne powieszenie.
Powiem ci wszystko, co wiem, ale nie mogę tam wrócić.
-Zrobisz jedno i drugie. -Nie!
Krwawisz.
Dzień dobry.
-Ciężka noc? -Niespecjalnie.
Wyglądasz na zmęczonego.
Podać ci coś?
-Nie było cię kilka dni. -Nieprawda.
Byłem tutaj.
Byłeś nieobecny.
Saul też.
Mógłbyś to wyjaśnić?
Gadaj z Saulem.
Jak mówiłem, trudno go znaleźć.
Jesteś moim człowiekiem, Peter.
Zwerbowałem cię i wychowałem.
O co ci chodzi?
Że zasługuję na pewną dozę szczerości z twojej strony.
W Bethesdzie doszło dziś do podwójnego morderstwa.
Zginęła Fariba Javadi, była żona zastępcy irańskiego wywiadu,
oraz jej synowa.
To była krwawa jatka.
Mam się temu przyjrzeć?
Pierdol się.
To sprzed ich domu.
14:53.
Jesteś głównym podejrzanym.
Oby cię przygwoździli.
-Gdzie Saul? -W pokoju przesłuchań.
Wiedziałeś, że wysyłamy Javadiego do Iranu?
Przegapiłeś fajerwerki.
Javadi pękł, gdy usłyszał, że ma wracać.
-Czekamy, aż zatrzymają krwotok. -Oby nie za długo.
Cholera.
O co chodzi? Miałem zaczynać.
Uchwyciła mnie kamera sąsiada. Nakazali poszukiwania.
-Tylko ciebie? -Tak.
-Skąd to masz? -Od Dar Adala.
Śledzi policyjne rejestry.
-Wie, że Javadi jest w USA? -Wie, że coś się kroi.
-Lepiej szybko z nim pogadaj. -Dobrze.
W sensie natychmiast. Jest wściekły.
Uspokoję go.
Na razie schowaj się w tym budynku.
Nie możemy ryzykować, że cię aresztują.
Dobra, ale co z tym zrobimy?
Kapitan policji z Bethesdy jest moim dłużnikiem.
Mogę go poprosić, żeby ściągnął zdjęcie z afisza.
Zrób to osobiście.
Jako powód podaj bezpieczeństwo kraju. Powiedz, że masz moje poparcie.
A jeśli będzie chciał znać szczegóły morderstwa?
Nie może ich dostać.
Przejrzą nas, jeśli będzie choć cień podejrzenia,
że Javadi jest w kraju.
No więc?
Przeszukałem cały dom. Musiałem przegapić sąsiadów.
-Mnie umknął cały ten rozpierdol. -Jak idzie?
Powoli.
-Problemy? -Poradzimy sobie.
Wyglądasz na zdenerwowanego.
Wystarczy.
-No więc? -No więc co?
Pogodziłeś się ze swoją sytuacją?
Jak to ma niby wyglądać?
Jak najszybciej puścimy cię do twoich ludzi.
Zapewne opracowali plan wywiezienia cię z kraju.
Pytałem o Faribę.
Przestępstwo trzeba zatuszować.
Jak to się tu odbywa?
Zabiłeś ją.
Dlaczego?
Chciałeś się na mnie odkuć?
Była moją żoną.
Nie była mi wierna.
Była twoją byłą żoną. To było 35 lat temu.
W oczach Boga wciąż jesteśmy małżeństwem.
Powinienem ją ukamienować, ale nie dałeś mi tyle czasu.
Pamiętasz to?
21. urodziny Fariby.
Całą noc we czwórkę omawialiśmy, co może przynieść przyszłość.
Nie o tym była mowa.
Carrie?
Mieliśmy spotkać się na zewnątrz.
Moi ludzie mają kilka pytań.
Powiedziałeś, że nie mogę o tym rozmawiać?
Tak, powiedziałem.
Detektywi Johnson i Cort, to Carrie Mathison.
Rozumiem, że nie cieszy was ta sytuacja.
-A was? -Jasne, że nie.
Też jesteśmy zdenerwowani.
Kim jest ten facet?
Niestety to tajne.
-Ale to jeden z waszych? -To też jest tajne.
Powie mi pani, co tu robił?
To?
Powie mi pani, skąd znał ofiarę?
Chwila?
Może mi pani powiedzieć cokolwiek?
Dlaczego ta kobieta ma poszatkowane gardło?
Cokolwiek, kurwa?
Przepraszam.
Dzięki, kapitanie.
Nie jesteś fanatykiem, tylko pragmatykiem.
Zawsze nim byłeś.
Nie mów mi, kim jestem, a kim nie.
Nie da się ukryć, że obaj jesteśmy starszymi ludźmi.
Zgadza się.
Przekleństwem starości jest świadomość, że niczego nie kontrolujemy.
Dlatego się wyładowujemy.
Buenos Aires?
Berlin?
Bergen.
To drobne czyny, Majid.
Niegodne ciebie.
Coś pominąłeś.
Zamach na CIA.
Nie ma w tym niczego drobnego.
Niczego niegodnego.
-O tym też chciałem porozmawiać. -Z pewnością.
Gdy ta bomba wybuchła, zabijając tylu ludzi?
wśród których było wielu moich przyjaciół?
Moją pierwszą myślą nie była zemsta.
Pomyślałem?
że coś się musi zmienić.
Wy atakujecie nas, a my was.
Zawsze jest tak samo.
I?
Jak moje dalsze szpiegowanie ma to zmienić?
Przez lata trudziliśmy się na zapleczach.
Gdy uwaga skupiała się na płytszych ludziach,
my czekaliśmy na swój czas,
stopniowo pojmując, że nigdy nie nadejdzie.
Nadszedł teraz. Niespodziewanie.
Dla ciebie tak.
Ty to umożliwiłeś.
Chcę ci się odwdzięczyć.
Czy to ci wygląda na przysługę, Saul?
Majid? Dzięki tobie pozostaję w samym centrum.
Dałeś mi władzę.
Wróć do Teheranu, a zrobię to samo dla ciebie.
Znam sposób.
W porządku?
Tak, przepraszam. Nie wiem, co mi się stało.
Więc wszystko gra?
Nie powiedziałbym.
Nie możesz się tym zająć?
Mam nadużyć stanowiska i uciszyć całą sprawę?
Jasne, próbowałaś tego samego ze mną.
Tylko wiesz, co będzie dalej?
Zdjęcie i reszta dowodów wypłyną na Drudge Report albo Wikileaks,
a wtedy będziecie mieli poważny problem.
Nie patrz na mnie, jakbym ci nie pomagał.
Mówię, jak sprawa wygląda.
Co radzisz?
Chcą rozmawiać z facetem ze zdjęcia.
Niemożliwe.
Chcesz, aby to ucichło? Znajdź sposób.
-Gdzie Quinn? -Chyba na zewnątrz.
Znajdziesz go?
Od początku planowaliście odesłać Javadiego do Iranu?
-Mieliśmy taką nadzieję. -Nikt mi nie powiedział.
Powinnaś być dumna. Umożliwiłaś to.
Nie jestem.
Jego grzechy przeciw temu krajowi to nic w porównaniu z tym, co zrobił Iranowi.
-Powinien stanąć przed sądem. -Nie taki jest plan.
Znajdź Quinna, proszę.
-Zgodził się. -Dobrze.
-Jak tobie poszło? -Nie za dobrze.
Gliny chcą z tobą rozmawiać.
Powiedziałaś im, że to niemożliwe?
I to nie raz.
Miał się tym zająć ten twój kapitan.
Wydymał mnie.
Ważne, żeby nie narazić operacji z Javadim.
Pozwól mi z nimi porozmawiać.
-Co im powiesz? -Zobaczymy, o co zapytają.
Wiesz o co.
Jesteś jedynym podejrzanym,
a że nie możesz powiedzieć, co naprawdę się stało,
przyznasz się i powiesz, że nie mogą ci nic zrobić.
W porządku.
Policja zagraża całej operacji.
To da nam czas na wywiezienie Javadiego z kraju.
Chyba że masz inne rozwiązanie?
Zrób to.
Pozwól mi chociaż jechać z nim.
Nie, Javadi przyjechał do ciebie.
Tylko ciebie mogą z nim zobaczyć.
Zabierzesz go do jego ludzi.
-Kiedy? -Jak najszybciej.
Trzeba go wywieźć, zanim coś jeszcze się popieprzy.
Musisz z nim zostać.
Nie możemy ryzykować kolejnej wtopy.
A co z tobą?
Mam spotkanie z senatorem Lockhartem, który najwyraźniej zauważył,
że od tygodnia nie byłem w biurze.
Musimy to jakoś utrzymać w kupie,
dopóki Javadi nie wsiądzie do samolotu do Iranu.
Już czas.
Carrie cię odwiezie.
Skąd pewność, że po prostu nie zniknę?
Tędy.
Będzie z tobą całą drogę do samolotu.
Miałem na myśli Iran.
Jak mówiłem wcześniej.
Zacząłeś to.
Chyba będziesz chciał przy tym być, gdy się to zakończy.
Zanim wyjedziesz, musisz mi coś powiedzieć.
Muszę wiedzieć.
Kto odpowiada za bombę?
-Tę w Langley? -Tak.
Kto za to odpowiada?
Myślałem, że Brody.
Tak powiedziałeś Senatowi i całemu światu.
Polujecie na niego na pięciu kontynentach,
-wyznaczyliście 10 milionów nagrody? -Zrobił to?
Tak czy nie?
-Nie wiem. -Nie wierzę.
Spójrz mi w oczy i odpowiedz.
To nie był on.
To był jeden z ludzi Abu Nazira.
Nie chciałem wiedzieć, kogo dokładnie.
Damy ci coś na przebranie.
Potem Carrie odstawi cię na samolot.
-Dasz mi chwilę? -Tak jest.
Saul?
Gdzie jesteś?
-Jadę. -Do domu?
Nie. Wracam do pracy.
Myślałem o naszym pobycie w Teheranie.
Naprawdę?
To było? tak dawno temu.
Tak.
Byliśmy tacy młodzi.
Martwiłem się o ciebie, gdy wszystko diabli wzięli.
O to, jak cię wydostać.
Ja też się martwiłam, że zostałeś.
Powiedziałem, że nie obchodzi mnie twój znajomy z Bombaju, ale to nieprawda.
Mówiłem, że nie mogę niczego żądać.
Saul?
Ale mogę.
Sam nie wiem, może to tylko moje urojenia.
Ale musiałem ci to powiedzieć, nim będzie za późno.
-Słyszałaś? -Tak.
Pierwszy raz od dwóch dni mam chwilę. Chciałem, żebyś to wiedziała.
Kiedy wracasz?
Tak jak zwykle.
Późno.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Podążajcie za oznaczeniami?
Tam.
-Co to? -Tak się z tobą skontaktujemy.
Zapamiętaj.
Przykrywkę też.
Informacje ode mnie, które tłumaczą twój przyjazd tutaj.
Tak załatwiliśmy twoją siatkę.
-Są prawdziwe? -Są wiarygodne.
Kim jest źródło?
Jeśli mam jechać do Iranu, będę musiał zlikwidować zdrajcę.
Informacje mamy dzięki wirusowi, który pozwolił śledzić waszą łączność.
Możesz się go śmiało pozbyć. Mamy teraz ciebie.
Czas wracać. Gotowy?
Chciałeś mnie zupełnie pominąć?
Nie zamierzam przepraszać.
Tylko garstka mogła o tym wiedzieć.
Nie taka znowu garstka. Ty, Carrie, Quinn.
Tej w chuście też dawno nie widziałem.
-Tylko niezbędni ludzie. -Myślałem, że sobie ufamy.
Tylko tobie.
-Powiem tylko tobie. -Nie widzę takiej możliwości.
Lockhart na ciebie czeka.
Myślisz, że nie zauważył morderstwa byłej żony
komendanta Gwardii Republikańskiej?
Albo że Carrie wyszła z psychiatryka, a ty nic z tym nie robisz?
To szef senackiej komisji ds. wywiadu,
nie jakaś cywilny małpiszon.
Dobra.
Prowadzę coś.
-Operację? -Za późno na to.
-Czas na szczegóły. -Zgoda.
Powiem wam.
Nie powiedziałaś, czyj to był pomysł.
Żebyś robiła za przynętę.
Twój czy Saula?
Nie szkodzi. Nie musisz mówić.
To musiał być jego pomysł.
Klasyczna zagrywka Saula.
Skoro tak, to czemu dałeś się nabrać?
A jak myślisz?
Przez ciebie.
Przez to, co przeszłaś.
Co Saul ci zrobił, żeby mnie tu ściągnąć.
Nawet ja nie postąpiłbym tak okrutnie.
Zapominasz, że widziałam twoje dzieło.
Skończ pieprzyć.
Nie pieprzę.
Więc coś jest z tobą poważnie nie tak.
-Wiesz, o co mnie zapytał? -Dlaczego zabiłeś żonę?
Kto przywiózł bombę.
Czy to Brody.
Dlaczego by o to pytał?
To sugeruje, że jest jakaś różnica poglądów.
Co mu powiedziałeś?
Że to był człowiek Abu Nazira.
Nie Brody?
Nie.
Więc kto?
Ktoś inny.
Tylko tyle wiem.
Peter Quinn?
Tak.
To takie trudne pytanie?
Nie.
Bo twoja koleżanka Mathison obiecała, jak to nazwała, szczerość.
Peter Quinn to?
Co?
Moje prawne nazwisko.
Jedną z ofiar była Iranka.
Tak.
Była żona kogoś z Gwardii Rewolucyjnej?
Tak.
-Drugą ofiarą była jej synowa? -Tak.
Zakładam, że to istotne.
Zgadza się.
Twoje odpowiedzi są zdawkowe.
Możemy to kontynuować?
Kontynuować?
A co my niby teraz robimy?
Koleżanka mówiła, że chcecie przyznania do winy.
Błąd.
Powiedziałem, że próbuję zrozumieć, co tu zaszło.
-To nie będzie możliwe. -Też tak mówiła.
Według niej wystarczy, że chodzi o bezpieczeństwo kraju.
Myślisz, że korzystam z okazji, żeby ci dowalić,
bo miałeś pecha i dałeś się sfotografować.
Nie wiem, może to i prawda.
Ale tak naprawdę próbuję pojąć, co za szopkę odstawiacie.
Szopkę, którą opłacamy ze swoich podatków.
Taką jak tutaj.
Zabiłeś córkę?
Tak.
-Z jakiej broni? -Walthera P22.
A co z matką? Ta sama broń?
Nie.
To była butelka.
Po śliwkowym winie.
Dla bezpieczeństwa kraju.
Jesteście popierdoleni.
Zrobiliście kiedyś coś, co nie pogorszyło spraw?
To ściśle tajna informacja.
Dobrze.
-Nie może opuścić tego pokoju. -Zrozumiałem.
No więc?
Zwerbowałem wysoko postawionego irańskiego szpiega.
Zastępcę szefa Gwardii Rewolucyjnej, Majida Javadiego.
-Javadiego? -Tak.
Człowieka, który sfinansował zamach na CIA.
Zgadza się.
Czemu miałbyś mu ufać?
Odkryliśmy informacje, które zdemaskowałyby
go przed własnym rządem. Dowody jego ogromnej korupcji.
W Iranie jest to na porządku dziennym.
Normalnie zgodziłbym się.
Ale chodzi o wyprowadzenie dziesiątek milionów
z tajnych środków Gwardii,
przeznaczonych na działalność terrorystyczną.
Nikt nie odwróciłby głowy.
-Więc go szantażowałeś. -Tak.
Jakiś powód, dla którego nie powiedziałeś mojej komisji?
Czekałem, aż do tego dojdzie.
Czy nie takie wywiadowcze brednie doprowadziły do katastrofy
w tym budynku raptem cztery miesiące temu?
Wiara, że zaprzysięgli wrogowie nagle zmienią strony?
Rozmawialiśmy o odejściu od zagrań rodem z zimnej wojny.
Nie doszliśmy do porozumienia.
Widzę to inaczej,
skoro za 10 dni przejmę po tobie ten burdel.
Burdel.
Tak nazywasz umieszczenie wysokiej rangi szpiega we władzach, które przez 30 lat
były czarną skrzynką?
Pytałeś, co robię, więc ci powiedziałem.
To wszystko?
Ani trochę.
Chcę wiedzieć, jak do tego doszło.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Prawie dojechaliśmy, a ty nadal nie zapytałaś.
-O co? -Kto przywiózł bombę.
Powiedziałeś Saulowi, że człowiek Abu Nazira.
-Tak. -Wiedziałam o tym wcześniej.
A kto dał mu kluczyki?
Nie mów, że o tym nie myślałaś.
Pewnie cały czas się zastanawiasz.
Brody uciekł przed wybuchem.
Wiedział, że do niego dojdzie?
Może znam już odpowiedź.
A może nie.
Dobrze. Widać nie chcesz znać prawdy.
Chcę, ale od ciebie jej nie uzyskam.
Chcę wiedzieć o żonie.
Co?
Zwerbowałeś Javadiego,
a jego żona i synowa nagle giną.
Nie mów, że to przypadek.
-Nie. -Kto to zrobił?
Zawsze, gdy nie odpowiadasz na moje pytanie,
przypominam sobie, jaki mamy problem.
To był Javadi.
Zaraz. Był w kraju?
-Tak. -Wiedziałeś o tym?
Zwabiliśmy go tu.
Dzięki Carrie.
Więc wy dwoje?
współpracowaliście ze sobą.
Nawet otwarcie potępiając ją przed komisją.
Wszystko było na pokaz.
Wiedziałeś o tym?
Właśnie się dowiaduję.
-Więc kto wiedział? -Ci, którzy musieli.
Chyba raczej nie, bo dwoje z nich
znajduje się właśnie w tym pokoju i gówno wie.
Masz natychmiast sprowadzić tu Carrie.
-Nie może teraz przyjechać. -Dlaczego?
Jest zajęta. Odwozi Javadiego na samolot do Iranu.
Nadal tu jest?
-Masz uziemić ten pieprzony samolot. -Nie.
Jeszcze dwa tygodnie będę pełnił funkcję dyrektora.
To nie twoja decyzja.
Przysięgam, że pójdę z tym do prezydenta.
I co potem?
Publicznie usmażymy Javadiego.
-To krótkowzroczne. -To sprawiedliwość.
To nic nie da, bo w Teheranie
zastąpią go kimś innym, kogo nie będziemy mogli kontrolować,
a ataki jak ten tutaj będą się powtarzać.
To jedyna taka operacja, która może wszystko zmienić.
-Cały Bliski Wschód. -Gadasz jak naćpany.
Dzwonię do prezydenta.
Słyszałeś mnie? Dawaj telefon.
Dobrze.
Proszę.
Zniszcz wszystko, nad czym pracowaliśmy.
Nie zamierzam nawet na to odpowiadać.
-Naprawdę nie rozumiesz. -Wręcz przeciwnie.
Teraz widzę, jakim cyrkiem przez lata było to miejsce.
-Jak to się obsługuje? -Nie wiem.
Nie martw się. Zajmę się prezydentem.
Otwórz drzwi.
Nie.
-Otwieraj te przeklęte drzwi. -Zmuś mnie.
Dar, wypuść mnie.
Dar.
Dar!
Już po was, skur?
Co, do kurwy?
Miałaś swoją szansę.
Czekaj!
W porządku.
Mówiłeś, że powiesz prawdę.
A ty twierdziłaś, że nie jestem w stanie.
Może i masz rację.
Ale jeśli chcesz rozmawiać z kimś zaufanym,
kto tam był, powinnaś wiedzieć,
że człowiek, który zbudował bombę i przestawił auto, nie zginął w wybuchu.
Z tego, co wiem, dalej jest w kraju.
-Gdzie? -Nie wiem.
-A kto wie? -Ktoś, kogo już poznałaś.
Człowiek, który nas skontaktował.
Twój prawnik? Bennett?
W obecnej sytuacji nie jest już moim prawnikiem.
Prosił pan o śledzenie na radarze samolotu 36O?
Tak.
Opuścił amerykańską przestrzeń powietrzną o 22:19.
Dziękuję.
Oczywiście, sir.
Śmiała akcja.
To tylko początek.
Za dalsze sukcesy.
Muszę cię przeprosić, że cię nie wtajemniczyłem.
Nie musisz się tłumaczyć, Saul.
Pełnisz obowiązki dyrektora Centralnej Agencji Wywiadowczej.
Jeszcze przez 10 dni.
Senator Lockhart zatrzasnął się w sali konferencyjnej.
Poprosisz, żeby go wypuścili?
-Jak poszło? -Odpuścili.
Czyli dobrze.
Jak to mówią? Wyznanie win jest ulgą dla duszy?
-Tylko że tego nie zrobiłeś. -Wiem.
Ale poczułem się lepiej.
Właściwy człowiek, nie ta zbrodnia.
Wiesz, co jeszcze zrozumiałem?
Że skończyłem?
z tym?
z CIA.
Już nie wierzę.
W co?
Że cokolwiek usprawiedliwia szkody, jakie powodujemy.
Nie możesz jeszcze odejść.
Javadi leci do domu.
Przed wylotem powiedział mi coś o zamachowcu z Langley.
-O Brodym. -Sęk w tym, że nie.
To nie on i mogę tego dowieść, ale...
Potrzebuję twojej pomocy.
Quinn?
Jasne, Carrie.
Cokolwiek potrzebujesz.
Saul?
-Jak ci minął dzień? -Dobrze.
Naprawdę świetnie.
Wybacz mi.
Co?
Zapomniałem
jaka jesteś piękna.
Przetłumaczone przez LingPerfect